Burn-out Personal

Burn-out, burned up, burned down, part II

Ik heb even getwijfeld of ik dit zou posten, maar ik merk nu ikzelf op zoek ben naar herkenning dat er maar weinig wordt geschreven over het hebben van een burn-out uit eigen ervaring. Het lijkt nog steeds een taboe.

Nederlands / English

Ik loop op straat, alles om me heen gaat drie keer zo snel of ik vertraag… De stoeptegels onder me zijn instabiel, als een ultratrage loopband op Schiphol. De geluiden zijn oorverdovend. Voor mijn gevoel loop ik door een tunnel terwijl mijn hart bonst in mijn borstkas. Het zweet staat op mijn voorhoofd. Ik wil hier weg, maar ik kan er niet uit. Frisse lucht, ruimte! Bij de brug houd ik me vast, even op adem komen. Langzaam zakt mijn hartslag. Het station is nog 100 meter. Ik moet huilen, maar houd het in. Ik kan toch niet midden op straat gaan staan huilen? Gelukkig heb ik mijn zonnebril op. Ik loop zo snel mogelijk door met mijn hoofd naar beneden, anders word ik duizelig. Perron 10a, gehaald! De trein is nog leeg. Ik plof neer en probeer te ontspannen.

Een paniekaanval, midden op straat. Nooit gedacht dat mij dat zou overkomen. Inmiddels ben ik ruim een week thuis. De dagen lijken zich aaneen te rijgen. Ik slaap gelukkig beter, maar blijf ontzettend moe. Ik doe kleine klusjes. Als ik normaal doe, dan denk ik dat er niets is, dat het misschien wel meevalt. Tot er drie mensen tegelijk gaan praten en ik meteen die onrust weer voel opkomen. Ik merk dat ik vaak zomaar voor me uit zit te staren, soms probeer ik mijn gedachten te vangen, maar ze gaan nog steeds te snel. Koken vind ik fijn. Boodschappen doen een crime, ik kom niet graag op straat. Toch ga ik wel, want ik wil niet compleet afhankelijk zijn.


You can’t stop the waves, but you can learn how to surf
– Joseph Goldstein

Achteraf gezien had ik het al veel eerder kunnen zien aankomen. De paniekaanval die ik net beschreef, heb ik al eerder gehad. De eerste keer was ongeveer twee jaar geleden tijdens een romantisch weekend in Scheveningen. Ik dacht toen dat het te maken had met de fibromyalgie en wat vermoeidheid. Nooit geweten dat het een paniekaanval was.

IMG_5516

Een aantal jaren terug besloot ik mijn balletschool te verbouwen. Ik ben daar anderhalf jaar mee bezig geweest. De school liep gewoon door, want de verbouwing was in het pand ernaast. ’s Morgens en in het weekend klussen en ’s middags en ’s avonds lesgeven. In diezelfde periode wilde mijn ouders graag wat kleiner gaan wonen en ik vond een huisje voor ze in Enkhuizen. Prachtige locatie, maar het huisje zelf was erg verwaarloosd en moest echt opgeknapt en geschilderd worden. Ik deed het erbij. Kon best, dacht ik. Drie weken voordat ik open ging moest er nog 300 m2 vloer gelegd worden in de balletschool. Ik kon hulp krijgen, maar dat kon pas in het laatste weekend voor de opening. Dat werd me te krap, dus ik besloot het zelf te doen. Binnen vier dagen lag de vloer erin, maar tijdens de 3e dag merkte ik dat ik niet eens meer één pak laminaat tegelijk kon tillen door de pijn in mijn handen en dat ik dus plank voor plank naar mijn workmate moest dragen. Ik gebruikte een decoupeerzaag om de planken op maat te zagen. Als ik ’s morgens wakker werd dan kon ik mijn handen niet meer openen. Mijn vingers en armen waren dermate verkrampt dat het een paar uur duurde voordat ik ze weer kon gebruiken.

Ik was precies klaar voordat het nieuwe seizoen begon. Geen vakantieperiode dat jaar, maar dat kon makkelijk. Ik had tenslotte energie voor tien! Wel kreeg ik in de periode die volgde steeds meer last van blessures. Het ene was nog niet over of het volgende begon. Van spit in mijn rug tot een frozen shoulder. Gekneusde enkel, tennisellebogen, you name it! Paar dagen rustig en weer gaan met die banaan! Niet zeuren, gewoon doorgaan, we zijn toch geen watje! Zo denk ik nog steeds, ik ben toch geen watje…

Wordt vervolgd.

Broken shells

I walk down the street, everything around me seems to go three times as fast or I slow down… The paving stones below me are unstable, like an ultra slow treadmill on Schiphol. The sounds are deafening. It feels like I walk through a tunnel while my heart is shaking in my chest. Sweat on my forehead. I want to get out of here, but I can’t. I need air, space! I hold on at the bridge to catch my breath. Slowly my heartbeat slows down. The station is still 100 meters. I have to cry, but I keep it in. I can not cry in the middle of the street? Fortunately, I have my sunglasses on. I walk with down my head as quickly as possible, otherwise I get dizzy. Platform 10a, the train is still empty. I pop down and try to relax.
A panic attack, in the middle of the street. Never thought that would happen to me. I am home for a little over a week now. The days seem to string themselves together. Fortunately, I sleep better, but I am still very tired. I do small jobs. Sometimes I think there is nothing wrong with me. Until three people talk at once and I immediately feel that turmoil. I notice that I often sit in silence on the sofa, sometimes I try to catch my thoughts, but they are still going too fast. I like to cook, but I hate going to the supermarket. I don’t like to outside. Still, I will go, because I do not want to be completely dependent. 

In retrospect, I could have seen it coming. I’ve had the panic attack I just described before. The first time was about two years ago during a romantic weekend in Scheveningen. I thought that it had to do with fibromyalgia and some fatigue. Never knew it was a panic attack.

A few years ago I decided to rebuild my ballet school. I’ve took me a year and a half. The school was still running, because the renovation was in the building next door. In the morning and at weekends I converted the new space and I gave classes in the afternoon and in the evening. During the same period, my parents wanted to move to a smaller house and I found a house for them Enkhuizen. Beautiful location, but the house itself was very neglected and had to be really refurbished and painted. I did it myself, no problem I thought. Three weeks before I opened the new studio, I still had to lay 450 m2 of laminate floor. I could get help, but it was only in the last weekend before opening. That got too tight, so I decided to do it myself. Within four days the floor was laid, but on the 3rd day I noticed that I could not even lift one more laminate floor part at the same time because of the pain in my hands and that I had to carry it piece by piece to my workmate. I used a jigsaw to customize the parts. When I woke up in the morning, I could not open my hands any more. My fingers and arms were so cramped that it took a couple of hours before I could use them again.

I was just ready before the new season began. No holiday period that year, but that was no problem, I had energy for ten! However, I got in the period that followed more and more of injuries. One was not over yet or the next one began. From spit in my back to a frozen shoulder. Crushed ankle, tennis elbows, you name it! Take a couple of days and of we go again, not whining, just keep going, we’re not a wimps! I still think that often, I’m not a wimp

To be continued.

Advertenties

2 reacties

  1. Wauw, gewoon wauw! Wat beschrijf je dat goed!
    Ik vind je stuk heel postwaardig. Je beschadigt er niemand mee, het is puur, if anything…verdien je er in mijn ogen juist respect mee. Maar ik ben dan ook weer geen fan van het doen alsof 😉
    Er zullen genoeg mensen zijn die het niet begrijpen, maar waarschijnlijk meer dan je denkt die dat wel doen. Jij een watje? Misschien. Soms. Ik kan daar niet over oordelen. En wat als je het zou zijn? Wat is daar mis mee? Tijd voor bikkelen en een tijd voor opladen. Maar die schakeling maken? Man, hou op, schei uit. Dat is echt niet makkelijk, maar mag ik je een geheimpje vertellen? Soms mag je gewoon even lekker een watje zijn. Ook jij. Knuffel voor jou!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s