Burn-out Personal

Burn out, searching for the hows and whys

Nederlands / English

Als je ’s nachts in je bed choreografieen ligt te maken voor je lessen van de volgende dag, omdat je overdag geen tijd hebt gehad, dan gaat er iets niet goed. Dat besef ik nu. ’s Nachts moet je slapen. Ik vond slapen altijd zonde van mijn tijd en deed er dus alles aan om mijn welverdiende nachtrust te saboteren. En als ik toch wakker lig, dan kan ik mezelf net zo goed nuttig maken, dat spaart weer een hoop tijd uit voor overdag.

En dan die lat die altijd hoog ligt, héél hoog. Het is nooit goed genoeg. Dit zorgt dan weer voor veel druk bij het maken van nieuwe stukken en voorstellingen. Er zijn periodes dat mijn hoofd 24 uur per dag bezig is en dat ik echt gek word van mezelf. Naast mijn werk en daar uizonderlijk goed in willen zijn, wil ik ook dat thuis alles goed loopt, wil ik ook elke avond gezond en vers eten en bedenk ik daarnaast ook nieuwe projecten en bezigheden, omdat ik anders niet al mijn creativiteit kwijt kan. Als ik het zo opschrijf, klinkt het een beetje dwangmatig allemaal en misschien is het dat ook wel.

Toch heb ik dit van huis uit niet meegekregen. We waren een vrij gewoon gezin, moeder was thuis voor de kinderen en vader ging elke dag met de trein naar zijn werk. Studeren was niet echt vanzelfsprekend. Zo kwam het dat ik al op jonge leeftijd ging werken. Wel voelde ik altijd de drang om mezelf te bewijzen. In alle baantjes die ik vroeger heb gehad, werkte ik mezelf omhoog tot een betere functie en meestal wilde ik na 3 á 4 jaar iets anders doen, omdat de uitdaging er dan af was. Ik was de perfecte werkneemster, deed altijd meer dan er van me werd verwacht en ik probeerde werkzaamheden altijd zo efficiënt mogelijk uit te voeren. Dans was daarnaast altijd een rode draad door mijn leven. Ik wilde toen ik 8 jaar was ballerina worden, maar mijn ouders wisten niet zo goed wat ze daar mee aanmoesten, dus bleef ik gewoon balletlessen volgen op de locale balletschool.

Toen ik ouder werd, ben ik me steeds meer gaan verdiepen in dans en werd ik gevraagd om in te vallen voor een dansdocent die met zwangerschapsverlof ging. Zo kwam van het een het ander. Natuurlijk achtervolgde mij altijd het feit dat ik niet gediplomeerd was, maar ik heb mezelf, zoals ik dat met alles deed, het vak tot in de puntjes eigen gemaakt en met succes. Toch is er altijd iets blijven knagen… Het mezelf moeten bewijzen zit diep geworteld. Dat geldt overigens niet alleen voor mijn beroep, maar eigenlijk voor alles wat ik doe. Als iets mislukt of als ik iets niet volhoud, dan voel ik me echt een loser… Daar loop ik natuurlijk niet mee te koop, want daar ben ik dan weer te trots voor 🙂

Toch denk ik dat er velen zijn zoals ik. Als juf in een balletschool word je al snel een soort van vertrouwenspersoon, maatschappelijk werker, of hoe je het ook noemen wilt. Elke week hoor je nieuwe verhalen van leerlingen, ouders of docenten die op bepaalde momenten struggelen met het leven. De adviezen die ik dan geef, hadden kunnen voorkomen dat ik een burn-out zou krijgen. Hoe ironisch kan het leven zijn?

Wat ik ook om me heen zie en merk, is dat veel mensen op zoek zijn naar een stukje erkenning. Erkenning om wie je bent of wat je doet, draagt bij aan hoe je jezelf ziet. Ik dacht altijd dat ik erkenning van buitenaf niet nodig had, maar niets is minder waar. Ook ik heb erkenning nodig. Niet zozeer voor wie ik ben, maar wel voor wat ik doe en als je op een bepaald moment het gevoel krijgt, dat wat je doet wordt gezien als vanzelfsprekend, dan ga je nog harder werken en de lat nog hoger leggen. Misschien is dat wel de basis van een burn-out?

 

If you are making choreographies in your bed instead of sleeping, because you don’t have time in the daytime, something goes wrong. I realize that now. At night, you have to sleep. I always felt that sleeping was a waste of my time and did everything to sabotage my well-deserved sleep. And as long as I’m awake, I can make myself as useful as possible, which will save a lot of time tomorrow.

And then that bar is always set high, very high. It’s never good enough. This creates a lot of pressure when making new pieces and performances. There are periods that my head is engaged 24 hours a day. Besides, I want to be exceptional good in my work, I also want everything at home going smoothly, I also want to eat healthy and fresh food every night, and I also think of new projects and activities, because otherwise I can not lose all my creativity. Now I put it in words, it sounds a bit compulsive and maybe it is.

However, I did not get this from home. We were a fairly ordinary family, mom was home with the children and father went to work every day by train. Studying was not really self-evident. That’s how I started working at a young age. However, I always felt the urge to prove myself. In all the jobs I used to work, I worked for a better job, and usually after 3 or 4 years I wanted to do something else because the challenge was over. I was the perfect employee, always doing more than expected, and I always tried to execute work as efficiently as possible. In addition, dancing was always a common thread in my life. I wanted to be ballerina when I was 8 years old, but my parents did not know what to do with it, so I just kept on following ballet classes at the local ballet school. 

As I got older, I became more and more interested in dancing and I was asked to fall in for a dance teacher who went on maternity leave. So one thing led to another. Of course, I always chased the fact that I was not graduated, but I taught myself, as I did with everything, to be the best teacher I could be and got successful with it. Nevertheless, it’s always there, popping up now and then… 

To prove myself is deeply rooted. This applies not only to my profession, but to everything I do. If something fails or if I do not sustain something, I really feel like a loser… Of course, I’m not showing it, because I’m too proud of that 🙂

Nevertheless, I think there are many like me. As a teacher at a ballet school you will soon become a kind of confidential person, social worker, or whatever you want to call it. Every week you hear new stories from students, parents or teachers who struggle with life at certain times. The advice I gave might have prevented me from getting a burnout. How ironic can life be?

What I see and notice about around me is that many people are looking for a piece of recognition. Recognition of who you are or what you do, helps you to see what you are. I always thought that I did not need external recognition, but nothing is less true. I also need recognition. Not so much for who I am, but for what I do and if you feel at one point, what you do is seen for granted, then you will work even harder and set that bar even higher. Perhaps that is the foundation of a burnout?

Advertenties

5 reacties

  1. Die erkenning heb je inderdaad nodig. En vooral respect voor wie je in essentie bent. Dat gevoel had ik op mijn school al lang niet meer, met alle gevolgen vandien.

  2. Hey stoere chica,
    Tja…daar zeg je zo wat. Het klinkt behoorlijk aannemelijk. Die vechtersmentaliteit is een mooi ding, maar kan je ook tot waanzin drijven. Ik denk dat dat de essentie is van waar je je nu bevindt. De voorwaarden verschillen per mens, maar ik geloof werkelijk dat het juist de mensen zijn die niet graag opgeven, beter willen worden, degenen zijn met het hoogste risico op een burn-out. Gelukkig is het ook die mentaliteit waardoor je er uiteindelijk uitkomt. Maar je mag vaker tegen jezelf zeggen: ik ben oké, wat ik doe is oké en er schaamteloos van genieten. Succes meis! X

  3. Heel herkenbaar! De lat die steeds veel te hoog ligt (vooral voor mezelf.. zelfs na 1,5jaar ben ik nog steeds te streng voor mezelf), de nood aan (h)erkenning, de zeer goede adviezen aan anderen maar ze zelf niet toepassen… Maar het inzicht en besef zijn er al… Het vraagt tijd om die zaken stapje voor stapje te veranderen en milder te zijn voor jezelf 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s