Burn-out Lifestyle Personal Surfing Travel

Burn-out, wave after wave…

Gisteren een mega terugslag. Ik was er al voor gewaarschuwd, maar dacht dat het mij niet zou overkomen. De tranenvloed was niet meer te stoppen en alles wat ik de laatste tijd heb opgebouwd, leek in één klap weggevaagd.

Leek…, want hoewel ik me nog steeds fragiel voel, weet ik dat het alleen een terugslag is en dat ik gewoon weer verder kan. Net als de klappen van de golven bij mijn laatste surfles, die me genadeloos voor elke twee meter die ik vooruitkwam, weer één meter teruggooide. Het duurde langer, maar uiteindelijk kwam ik er toch.


Mijn adem zit te hoog en ik wil het bijna opgeven. Mijn benen zijn verzuurd en mijn schouders verkrampt, maar het moment dat je je laat meevoeren door de golven en de wind is, als je ontspannen kan blijven staan, euforisch. Daar doe ik het voor.

Het was afzien die laatste surfdag en nu ik er op mijn bed over lig na te denken, lijken de afgelopen surfdagen op een metafoor voor het leven.

De eerste dag stond in het teken van geduld: De houding en de techniek onder de knie krijgen; het wachten op de juiste golf; krachtig genoeg peddelen en dan ook nog de techniek in de juiste volgorde toepassen. Hier heb je geduld voor nodig en als dan alles samenkomt, word je beloond. Dan sta je!

De tweede dag stond in het teken van oefening: Steeds opnieuw peddelen; wachten op de juiste golf en de bewegingen steeds vloeiender achter elkaar proberen uit te voeren. Als je eenmaal ontspannen kan blijven staan, dan kun je je laten meevoeren door de wind en de golven. Dezelfde golven waarvan je eerst dacht dat het onmogelijk zou zijn om er op te blijven staan.

De derde dag stond in het teken van vertrouwen: De wind was harder; de zee een stuk ruiger en de golven hoger. Elke keer als ik met mijn plank een stuk naar voren liep, dan sloeg een golf me weer meedogenloos terug. Maar in plaats van boos te worden of het op te geven, bleef ik rustig en streed ik moedig door. Door de hoogte van de golven en mijn 1.60 cm, was het niet makkelijk om op de plank te komen, maar met een beetje hulp kon ik zelfs op de voor mij woeste, hoge golven enkele keren ontspannen staan.

Het was zwaar, vooral die laatste keer. Net toen ik dacht het een beetje door te hebben, veranderden de omstandigheden. Dan is het de kunst om op jezelf en de zee te blijven vertrouwen: diep ademhalen en je laten meevoeren door de grillen van het water.

Voor mij als controlefreak een ware beproeving. Buiten dat het surfen een metafoor kan zijn voor het leven, toonde het mij precies de situatie waar ik nu in zit. De eerste surfles als het begin van mijn burn-out, het niet (meer) kunnen blijven staan. De tweede les: Het apathisch niets doen en afwachten: wachten op een golf die je kunt surfen. De derde les: De hernieuwde opgedane energie en strijdlust om weer te gaan en te blijven staan: de golven die je omver duwen, maar waar je vol moed tegenin durft te gaan, omdat je weet dat je je vervolgens weer rustig mee kan laten meevoeren door de golven en de stroming.

Ik ben er nog niet, maar er gloort licht aan de horizon. Zelfs nu ik me down voel, heb ik vertrouwen dat het goed komt en wacht ik rustig op de volgende surfbare golf.

 

Advertenties

10 comments

  1. Het mooie van surfen is dat t niet gaat om t perfect uitvoeren maar het genieten van het gewoon doen ….van de kracht van het soms gewoon aanmodderen …..genieten …je laten meevoeren op de kracht van de natuur … juist het loslaten van perfectie …als mij dat niet lukt wacht ik op de volgende golf en dan zien we wel weer ..liefs xxx

  2. Hey meis,
    Ben ik weer… 😉
    Wat fijn om te lezen dat surfen je zo helpt! En tussen de regels door, lees ik een enorme trots en dat je geniet. Ik hoop dat ik dat goeddeels heb opgepikt, want dat mag je ook voelen! Trots, maar ook het genieten. Two steps forward, one step back and before you know it…you’ll be Queen of the Waves.
    X

  3. Hey Monique! Ik heb je blogposts over je burn-out gelezen! Ik vind het knap dat je eigenlijk zo snel al aanvaardt dat je een burn-out hebt en dat je je leven zult veranderen. Ik lees dat je (nu al!) meer in het NU probeert te zijn en dat je mediteert. Dat was voor mij een hele opgave om daar bewust van te worden om die omschakeling te maken. Zelfs nu nog ben ik vaak te hardnekkig in mn hoofd bezig en is het niet evident om te mediteren en zaken los te laten.
    Weet alvast dat een ‘terugslag’ heel normaal is.. Zoals je waarschijnlijk op mijn blog gelezen hebt, heb ik een serieuze (fysieke) terugval gehad na één jaar met burn-out thuis te zitten. Iedereen is anders, iedere burn-out is anders.. dus het wil niet zeggen dat het bij jou ook zo gaat zijn. Maar wéét dat het een hele zoektocht is met vallen en opstaan 🙂 Het is alvast fijn tussen de lijntjes door te lezen dat je een optimistisch persoon bent en dat je aan jezelf wil werken!
    Succes verder!!

    1. Dankjewl Tinnie, Het scheelt denk ik dat ik vroeger een fanatieke yoga/mediatie beoefenaar was, dus voor mij was het teruggrijpen naar iets wat me vroeger veel steun heeft gegeven een soort van logische keuze. 4.5 jaar geleden kreeg ik de diagnose fybromyalgie, ook dit was een harde dobber, maar ik heb mijn leven er zo min mogelijk op aangepast. Ik ben alles blijven doen. Nu ben ik zover dat ik me afvraag of de fybromyalgie de oorzaak is van mijn burn-out of dat de burn-out mede veroorzaakt is door de fybromyalgie. De tijd zal het leren. Het is geen makkelijke periode, maar ik vind het ook op een of andere manier bevrijdend.

      1. Het feit dat je vroeger al vaak yoga beoefende en mediteerde, zal inderdaad helpen 🙂 !
        Ikzelf heb ook al in die fysiek-zwakke-en-pijnlijke periodes aan fybromyalgie of cvs gedacht, maar ik denk dat ik het nog niet heb.. Ik ben er momenteel voor mezelf van overtuigd dat ik mijn klachten krijg door mijn eigen gedachten en gedrag (en dus stress) en dat als ik daaraan werk, mijn klachten verminderen. Ik weet niet of je het boek “Hoogsensitiviteit professioneel gezien” van Annek Tol kent? Er wordt veel geschreven over de psychosomatische klachten die dokters nog te vaak medisch gaan proberen verklaren, terwijl ze vaak een gevolg zijn van overprikkeling (of dus stress 🙂 )

  4. Hoi Monique,
    Nu wilde ik ook ff wat van me afschrijven😏, er is idd heel wat te doen rond surfen, één zijn met de oceaan, de natuur, jezelf naar een plek brengen wat niet je confortzone is…dat is wel allemaal zo, maar het belangrijkst van al, is jezelf, en hoe sterk je wel bent…ook op momenten en in tijden dat alles wegzakt om je heen!
    Burnouts, depressies, etc. los je idd niet op met een doosje pillen maar wel met eigen creativiteit, en daar ben jij wel echt een mooi voorbeeld van…en daar vind ik mezelf helemaal in terug. Die creativiteit staat voor overleven, nooit opgeven en dat alleen nog maar omdat je verliefd bent op het leven, dingen doen zoals gaan duiken, surfen, van de ene naar de andere rots springen…dat staat allemaal voor creatief dingen durven loslaten in mijn boekje…en die doen jij ook! Het was en is een eer om je te mogen leren surfen…echt de waarheid!

    1. Jeetje Peter, bedankt! Ik heb een prachtige maand achter de rug. En mede dankzij de surflessen weer de motivatie om fysiek weer sterk te worden. De dag dat ik weer terug was in Nederland had ik het best moeilijk en wilde ik het liefst meteen weer terug. Toch wil ik leren overal de rust te vinden. Ik heb gisteren een SUP-board gekocht 🙂 Vandaag ga ik voor het eerst SUPPEN op mijn eigen plank. Ik heb iets gevonden wat me kan helpen de rust terug te vinden als ik het moeilijk heb of als ik gefrustreerd ben. Surfen is hier een beetje moeilijk, maar op een plank staan is ook fijn. Dan stel ik me voor dat ik als een Indiaan door de rivier paddle 🙂 Tot gauw lieve Peter, bedankt voor je reactie. X

Geef een reactie