Burn-out Lifestyle Personal

Burn-out, ballonnetje

“Blaas maar op”, zegt de haptotherapeut, waar ik wekelijks naar toe ga, terwijl ze me een blauwe ballon overhandigd.
“Ik heb niks met ballonnen,” zeg ik, “vreselijk”. Ik weet niet eens precies waarom ik dat zeg. Misschien omdat ik zenuwachtig ben voor hetgeen wat gaat komen.

Braaf blaas ik hem op en realiseer me dat ik me heel bewust ben van hoe ik hem opblaas. Rare gewaarwording is dat. Ik doe echt mijn best, alsof je iets verkeerds zou kunnen doen aan het opblazen van een ballon?! Als hij is opgeblazen zit ik er onhandig mee in mijn handen.

“Ga er maar op zitten.” “Wat!”, zeg ik, “erop zitten?”, “echt niet dat ga ik niet doen hoor.” “Waar ben je bang voor?”, zegt ze terwijl ze me aankijkt. “Nou, dat ie knapt natuurlijk. Ik haat harde knallen, vreselijk”, ratel ik door. “Ik kan je niet beloven dat ie niet knapt, maar het gebeurd bijna nooit”, zegt ze met een geruststellende, lachende blik.
Ik twijfel, maar ga toch staan om de ballon op mijn stoel neer te leggen. Heel voorzichtig plaats ik mijn billen op de ballon en mijn handen op de leuning van de stoel.

Ga maar zitten … pfffff, dan zul je net zien dat hij bij mij keihard knalt natuurlijk, denk ik, terwijl ik heel voorzichtig mijn billen op de ballon plaats. Ze loopt naar de kast en pakt nog een ballon.
“Als je eenmaal echt zit, dan zit het heel lekker”, zegt ze triomfantelijk. Rustig blaast ze de ballon op en legt hem onder haar billen. Na een paar minuten zit ze relaxed achterover geleund op de ballon. Terwijl ik nog steeds half in mijn stoel hang, zonder al te veel druk te zetten op de ballon onder mij.
Mijn gedachten komen als golfjes, het ene moment vertrouw ik erop en kan ik een beetje ontspannen en het volgende moment voel en zie ik de ballon met een harde knal knappen.

Dit is precies wat er met me gebeurd in verschillende andere situaties. Als ik naast iemand in de auto stap bijvoorbeeld. Het is dus ook een vertrouwenskwestie.
“Voel die ballon maar onder je billen, wordt er maar een beetje vriendjes mee.” Uhuh, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zelfs terwijl zij relaxed op de ballon zit en hij bij mij nog steeds niet is geknapt, ook al zet ik er nu toch echt meer druk op, vertrouw ik het voor geen meter.

Na een tijdje durft ik mijn handen van de leuning af te halen en ze op mijn schoot te leggen. Maar mijn bilspieren ontspannen dat zit er nog even niet in.
Ik bedenk me dat dit ook een rol speelt in mijn dagelijks leven. Het duurt lang voordat ik iemand vertrouw en voordat ik iets aan iemand overlaat, of mezelf overgeef aan iemand. Ik ga wat dat betreft bijna nooit ontspannen zitten.

Ik heb ook geleerd in de afgelopen maanden dat het goed is om soms echt los te laten en te vertrouwen op anderen en op mezelf. Dat de boel niet altijd knapt, dat ik me kan laten dragen, ook als het instabiel lijkt. En als het toch knapt dat het niet meteen een drama is.


I may not be there yet, but I am closer than I was yesterday

 

Advertenties

One comment

Geef een reactie