Mijn verhaal

 

Hi, ik ben Monique Belier, 46 jaar geleden geboren in Amsterdam. Ik woon samen met mijn vriend Merik en zoon Joell in West-Friesland. Sinds eind april van dit jaar ben ik burn-out geraakt en sinds half mei zit ik thuis.

Hoe dat mogelijk is?

Na mijn scheiding in 2001 werd ik alleenstaande moeder met een bedrijf. Ik had net een theaterschool geopend en dat bracht natuurlijk veel drukte met zich mee. Daarnaast wilde ik supergoed voor mijn kleine mannetje van drie zorgen, dus ik werkte zoveel mogelijk op tijden dat hij sliep. Dus ja, ook ’s nachts. De school groeide gestaag en we konden op deze manier goed rondkomen. Het was druk en veel, om alles in mijn uppie te doen, maar ik kon immers de hele wereld aan …

Soms voelde ik me moe, omdat ik niet veel meer sliep dan gemiddeld 4 á 5 uur per nacht, maar ik ging gewoon door.

De school groeide uit zijn jasje en ik wilde een groter pand. Dus, pand zoeken, verbouwen en weer door. Na vijf jaar wilde ik nog groter, maar iets in mij zei dat ik deze keer misschien wel teveel van mezelf vergde, maar ik kon niet meer terug. Huurcontract was al getekend en de verbouwing van een oude, maar waanzinnige loods was een feit.

Door het enthousiasme van familie en vrienden om me heen probeerde ik het negatieve gevoel weg te drukken en werkte ik nog harder. Verbouwen, les geven, voor mijn kind zorgen, tussendoor nog mijn ouders verhuizen en hun nieuwe huis opknappen, ’s nachts muziek zoeken, lessen maken en choreografie verzinnen. De laatste zes weken voor de opening van de school heb ik aan één stuk door gewerkt, bijna dag en nacht. Het moest af! Ik moest open in het nieuwe seizoen, want ook mijn spaarpot begon langzaam leeg te raken.

De laatste zes weken voor de opening kreeg ik steeds meer pijn, vooral in mijn handen. Ik was doodmoe en mijn lichaam gaf aan dat het rust nodig had. Iets waar ik mezelf gewoonweg geen tijd voor gunde, want ik ging altijd door. De pijn ging niet weg en werd steeds erger. Dus ging ik toch maar even naar de huisarts. Mede omdat ik ook al een tijdje met een blessure aan mijn schouder liep die niet wegging. Overmaat van ramp verzwikte ik ook nog lelijk mijn voet, waardoor ik niet kon lopen. Krukken ging ook niet, want dat deed teveel pijn aan mijn schouder. Maar nog steeds ging er geen belletje rinkelen. Ik kwam bij de reumatoloog terecht en na enkele onderzoeken kreeg ik de diagnose: fibromyalgie. Gelukkig, het had een naam. De bevestiging dat ik gewoon iets had waar niet veel aan te doen was, was voor mij voldoende om gewoon door te gaan waar ik mee bezig was. Met elke dag flink wat pijnstillers kon ik blijven lesgeven, alleen mijn schouder ging maar niet over en werd steeds erger. Zo erg dat ik hem in begin 2013 niet meer kon bewegen. De pijn was echt ondraaglijk geworden. Dus weer naar een arts. De arts concludeerde vrij snel een frozen shoulder en het zou op zijn kortst 1 tot 2 jaar duren voordat ik hem weer optimaal zou kunnen gebruiken. Mijn reactie: “Wat?!!!, Dat kan niet!!!, Ik heb een school!, Hoe dan?!!”

Ik ging voor een second opinion naar een andere arts en deze kwam tot dezelfde conclusie. Ik werkte stug door totdat ik eind mei niet meer kon en besloot wat vroeger te stoppen dit seizoen. Het ging om anderhalve maand en ik ging ervan uit dat ik in september weer zou kunnen beginnen.

In september ging ik weer aan de slag, ik kon nog niet veel met mijn arm, maar de ergste pijn was verdwenen. Ik ging er weer volop tegenaan en besloot dat jaar ook een grote voorstelling te geven in een theater. Iets wat toch altijd veel stress met zich meebrengt, maar ik was er niet van af te houden. Het moest en zou doorgaan. Het hele seizoen door kampte ik met veel pijn en blessures en de fibromyalgie leek zich wel uit te breiden.

Ook raakte ik steeds vermoeider. Ik voelde me down en als ik ’s morgens wakker werd, wilde ik eigenlijk niet eens meer opstaan. Ik vond er echt niets meer aan. De pijn en de vermoeidheid overheerste alles. Ik had nergens plezier meer in. De huisarts besloot mijn bloed eens goed te onderzoeken en daaruit bleek dat mijn ferritine gehalte (ijzervoorraad) nog maar 4 was terwijl deze volgens mijn arts wel rond de 60 zou moeten zitten. Na verder onderzoek bleek de oorzaak van het dalen van de feritine voorraad in mijn lichaam te liggen aan een aantal vleesbomen in mijn baarmoeder. Deze veroorzaakte al lange tijd heftige maandelijkse bloedingen. Omdat ik me zo graag weer fit wilde voelen na al die jaren zo vaak extreem moe te zijn geweest, besloot ik in overleg met mijn arts mijn baarmoeder te laten verwijderen. Ik wilde mijn operatie vlak voor de vakantie plannen zodat ik 8 weken rust kon houden. Dit hield in dat ik nog 4 maanden moest werken. In de tussentijd werd mijn moeder gediagnostiseerd met Myelofibrose (trage vorm van leukemie) Ook dit bracht een hoop stress en verdriet met zich mee.

Na mijn operatie was ik nergens meer en ik maakte me erg veel zorgen over hoe het verder moest met de school. Toch besloot ik na 8 weken dat de school open kon en zo starte ik toch het nieuwe seizoen. Knallen!! Gaan met die banaan!! Twee weken ging het goed, maar daarna stortte ik weer in, terwijl mijn bloedwaardes beter waren dan ze in lange tijd waren geweest.

Weer moe en weer pijn, chronisch blessures en migraines. Toch maakte ik steeds meer uren omdat ik het gevoel had dat ik de school door al mijn ongemakken een beetje had verwaarloosd. Het maakte toch niets uit, dacht ik. Als ik niets deed was ik ook moe. Ik voelde me steeds ongelukkiger worden met de hele situatie en wilde eigenlijk stoppen met lesgeven omdat het toch te zwaar werd. Maar met een puberzoon en een vriend zonder vaste baan, kun je niet zomaar stoppen. Ik besloot om naast de school iets nieuwe op te zetten in de vorm van een concept store, als dat dan goed zou gaan lopen kon ik misschien minder uren gaan lesgeven. Ook werkte ik inmiddels tijdelijk, overdag als parttime coach bij een jeugd zorg instelling omdat ze iemand nodig hadden en het mij wel leuk leek ter afwisseling. Ik werkte weer dag en nacht en ik kreeg weer een beetje energie, maar niet voor lang.

Toch maar weer naar de huisarts. Ik zag het echt niet meer zitten. Ik wilde van alles, maar niets lukte me meer. Ik sliep niet meer en kreeg black-outs tijdens het autorijden, ik wist dan ineens niet meer waar ik was. Ik werd extreem bang in de auto. Wilde nergens meer heen en hield mensen op afstand. Ik keerde steeds meer in mezelf. Bij de huisarts kwam ik niet meer uit mijn woorden en ik stortte compleet in. Op aanraden van de arts bleef ik een weekje ziek thuis en maakte ze voor de week daarop een afspraak met een praktijkondersteuner van GGZ. Na een aantal tests kreeg ik de diagnose: Een wandelde tijdbom! Burn-out en een lichte depressie. Ze vroeg me of het mogelijk was om tijdelijk te stoppen met werken. Nee, dacht ik, dat kan echt niet! Het was begin mei en ik dacht dat ik in ieder geval zou doorwerken tot het einde van het seizoen. Ergens half mei kwam ik op een woensdagavond thuis van mijn lessen en ik was op. Helemaal op. Ik ben op de bank gaan zitten en er de eerste weken niet meer van af gekomen, alleen om te slapen.

Het is nu september. De school is gesloten en staat te koop. Het gaat me aan het hart en ik vind het moeilijk, maar ben ook opgelucht. Ik weet nog niet hoe het verder moet. Het schrijven op mijn blog geeft me wat structuur en inzicht. Het is fijn om op deze manier mijn hoofd leeg te maken. Ik mediteer, ga naar een haptonoom en ik krijg cognitieve therapie. Ik rust zoveel mogelijk en af en toe ga ik iets leuks doen, maar ben altijd blij als ik weer thuis ben.

3 Oktober van dit jaar start ik met een studie aan de fotoacademie in Amsterdam. Een vooropleiding die ik op mijn eigen tempo kan volgen. Misschien is het nog te veel, we zullen zien, maar ik ga het in ieder geval proberen.

In mei volgend jaar hoop ik de Camino te gaan lopen. Een pelgrimstocht van “Saint Jean Pied de Port” (Zuid Frankrijk) naar Santiago de Compostella (Noord-West Spanje) Dit is op dit moment mijn enige plan. De rest laat ik maar gewoon gebeuren en ik probeer zoveel mogelijk in het moment te leven. Ik had nooit verwacht dat dit mij zou overkomen. Maar het overkwam me toch …

Nu zie ik in dat het onvermijdelijk was. Iemand moest op de rem trappen …

IMG_5071

Advertenties